Acceptatie gaat om zijn met wat er is
Over adem, emoties en de moed om te blijven
Acceptatie begint niet in je hoofd.
Acceptatie begint in je lijf.
Juist de adem brengt je terug naar jezelf. Naar je lichaam.
De adem nodigt uit om gewaar te worden in dit moment, naar wat er nu is.
Jouw essentie is acceptatie
De adem (en meditatie) brengen je voorbij je gedachten, verhalen en analyses.
Naar een plek voorbij het denken.
Jouw essentie.
Daar waar je heel en volmaakt bent.
Daar waar altijd innerlijke rust is.
Daar waar acceptatie als vanzelf bestaat.
Acceptatie in het dagelijkse leven
En toch…
In het dagelijkse leven is er vaak iets wat aangekeken wil worden.
Voordat je tot een punt van acceptatie kunt komen.
Boosheid
om wat er is gebeurd
of om wat je voelt dat jou is aangedaan.
Verdriet
om wat niet meer is
of wat nooit meer zal komen.
Angst
dat het opnieuw gebeurt
of omdat je de controle kwijt bent.
Emoties als wegwijzer naar acceptatie
Deze emoties vragen om aandacht.
Ze zijn een waardevolle bron om ons te laten weten hoe we gaan en waar we behoefte aan hebben.
Emoties willen bewegen.
Gezien worden.
Gevoeld worden.
Emoties is niet iets dat jij bent. Maar wat je ervaart.
Je bent niet de boosheid. De angst. De teleurstelling. De schaamte. De schuld.
Je voelt het. Je neemt waar. Als iets dat opkomt. Een piek heeft. En weer afneemt.
Een emotionele golf in het lichaam duurt vaak maar zo’n 90 seconden tenzij we haar voeden met verhalen in ons hoofd.
Zo kan het door je heen bewegen. Stromen.
Wanneer we ze niet laten stromen, zetten ze zich vast.
In spieren.
In organen.
In ons zenuwstelsel.
Wanneer emoties zich vastzetten,
worden ze spanning.
Spanning in je schouders.
Druk op je borst.
Een knoop in je maag.
Pijn in je onderrug.
Vermoeidheid die je niet kunt verklaren.
Soms uit het zich in prikkelbaarheid.
In sneller geraakt zijn dan je zou willen.
In afstand voelen terwijl je juist verbinding verlangt.
Of juist in het tegenovergestelde:
Niets meer voelen. Doorgaan op wilskracht.
Je lijf liegt nooit
En hoe langer iets niet gevoeld wordt,
hoe harder het lichaam moet gaan roepen.
Je lijf is eerlijk.
Wat als je lijf slimmer is dan je hoofd?
Wat zou het je vertellen als je echt zou luisteren?
Luisteren naar je lijf vraagt moed
Luisteren vraagt moed.
Want voelen kan pijn doen.
Ongemakkelijk zijn.
Rauw.
Kwetsbaar.
Kun je daar blijven?
In je lijf.
Bij wat er is.
Met compassie en zachtheid.
Zonder het meteen op te lossen.
Zonder weg te lopen.
Zonder oordeel.
Adem als anker naar acceptatie
Acceptatie is niet berusten.
Het is aanwezig blijven.
En precies daar
komt de adem je helpen.
De adem nodigt uit om te vertragen en te openen.
Maakt ruimte.
Brengt beweging daar waar het vastzat.
Acceptatie van dat wat er is
wordt dan geen doel
maar een gevolg.
Een uitnodiging om de energie weer vrij te laten stromen.
En van daaruit ontstaat bevrijding.
| Oefening 1; Dagelijks intunen in 3 minuten Deze oefening kun je ’s ochtends, in de auto of voor het slapengaan doen. Door dit dagelijks te doen, train je je systeem om eerder te voelen, zodat emoties minder kans krijgen zich vast te zetten. Stap 1 – Stop (1 minuut) Sluit je ogen of verzacht je blik. Adem rustig in door je neus en langzaam uit door je neus. Voel je voeten op de grond. Voel hoe je zit op de stoel of voel hoe je ligt. Stap 2 – Voel (1 minuut) Scan je lichaam van het puntje van je hoofd tot aan je voeten. Stel jezelf twee vragen: > Wat voel ik in mijn lichaam? Voel je je blij, boos, verdrietig, angstig. Teleurgesteld. Schuldig. Dankbaar. Gelukkig. Sereen. Jaloers. > Waar in mijn lichaam voel ik dat? Stap 3 – Erken (1 minuut) Leg een hand op de plek waar je iets voelt. Zeg zacht (hardop of in jezelf): Het is oke. Ik ben oke. Dit is wat er nu is. En dat mag er zijn. |
| Oefening 2; De 90-seconden ademruimte Voor wanneer je merkt dat een emotie oploopt en je deze eigenlijk wilt wegstoppen. Stap 1 – Blijf In plaats van weg te gaan of te reageren, blijf 90 seconden bij jezelf. Geef jezelf toestemming. Laat jezelf weten dat je veilig bent. Stap 2 – Adem naar de plek – Leg één hand op je borst en één op je buik. – Adem rustig in door je neus. Adem langzaam uit, iets langer dan je inademing. – Richt je aandacht op de plek in je lichaam waar de emotie voelbaar is. Niet het verhaal. Alleen de sensatie. – Laat jezelf weten dat je oké bent. Dat je mag voelen en ervaren. Nodig de sensaties maar uit. Stap 3 – Laat bewegen Misschien wil je lijf iets doen: een zucht, een traan, een kleine beweging, je schouders optillen en loslaten, gillen, schudden, gapen. Sta dat toe. Misschien merk je een kleine sensatie. Een subtiele shift. Een verandering in intensiteit. En misschien merk je helemaal niks. En alles is oké. Het gaat niet om een quick fix. Het gaat om momenten te creëren om bij en met jezelf te zijn. Om de relatie te versterken met jezelf en dat wat er in jou leeft. |
| Oefening 3; Bewust Zijn met je emoties Stap 1: Herkennen Probeer te herkennen wat er gebeurde toen je emotioneel werd. Probeer te herkennen wat je automatisch doet bij een bepaalde emotie. Probeer te herkennen hoe het voelt om blij, boos, verdrietig… te zijn. Stap 2: Wat heb je nodig? Na het herkennen is een volgende stap ‘wat heb je nodig?’ als je een bepaalde emotie ervaart. Van jezelf of van je omgeving. Een luisterend oor. Een knuffel. Een mooi gesprek. Een warm bad. Tijd voor jezelf. Iemand om mee te lachen, te dansen. Wil je rennen, dansen, bewegen, lachen. |